Gaandeweg besef je
wat je meekreeg
en wat niet
dat onrecht doet
verschrikkelijk pijn
ook hun schuld was het niet

Je tranen vertellen
hoe moeilijk het toen was
groeien met gemis
tegelijk je lichaam als
herinneringen-doos
je poort naar zelfbesef

Later pas herken je plots
die lach in de rivier
de spiegel van jouw zijn
een bedding van
oneindigheid waar
elk tekort gedijt

Onwennig wandel je
de oevers op beseft
wat jou doet stralen
je bouwt je fundamenten
op eigen grond nu
nooit meer iets in te halen

Het is zo’n kracht
dat heel worden
groeien van binnenuit
jij die zelf je zaden plant
jouw wortels in de aarde
het is nog niet te laat